Kosmos12 lis 2026, 17:01 UTC·2 min czytania

Czy komety przyniosły na Ziemię budulec życia? Chyba nie

Symulacje z Cambridge pokazują, że komety uderzały w Ziemię zbyt szybko i pod zbyt ostrym kątem, by złożone cząsteczki organiczne przetrwały. Lepszym podejrzanym są asteroidy.

A comet with a glowing tail streaking toward Earth's atmosphere above the planet's curved horizon. — Zdjęcie: Space

Przez ponad sto lat astronomowie podejrzewali, że to komety dostarczyły na młodą Ziemię cząsteczki potrzebne do powstania życia. Nowe badania z Cambridge mówią, że prawie na pewno tak nie było.

Zespół kierowany przez planetologa Richarda Anslowa z Instytutu Astronomii Uniwersytetu w Cambridge użył najnowszych symulacji powstawania komet i ich orbit, wchodzenia w atmosferę oraz samych zderzeń z ogromnymi prędkościami. Jako wskaźnika losu złożonej materii organicznej użyto cyjanowodoru. Często występuje w kometach, wykryto go nawet w międzygwiezdnej komecie 3I/ATLAS.

Dla romantyków wynik jest kiepski. Żeby cząsteczki przeżyły uderzenie, prędkość musiałaby być niższa niż 15 km/s, czyli około 33 500 mil na godzinę. Komety zwykle lecą szybciej i wchodzą w atmosferę pod zbyt ostrym kątem, więc w większości po prostu parują. Nawet gdy coś przetrwa, zwykle jest tego za mało, by uruchomić znaczącą chemię prebiotyczną.

„To musiałby być przypadek jeden na milion", powiedział Anslow. Potrzebna byłaby odpowiednia prędkość i kąt, a potem jeszcze sprzyjające warunki dla rozwoju chemii życia. Całkowicie wykluczyć tego nie można, ale to w najlepszym razie jednorazowy traf.

Skąd w takim razie wzięły się cząsteczki życia?

Badacze skłaniają się ku dwóm wyjaśnieniom: cała chemia prebiotyczna zaszła na Ziemi albo przyniosły ją asteroidy. Te drugie są bogate w takie związki. Próbka z asteroidy Bennu, przywieziona przez misję OSIRIS-REx, zawierała wszystkie składniki RNA.

A Mars i inne układy planetarne?

Na Marsie szanse przetrwania byłyby nieco większe, bo atmosfera jest tam cieńsza, a grawitacja słabsza. Anslow zaznacza jednak, że to nie znaczy, iż coś takiego się stało. Bardziej prawdopodobne, że nie zdarzyło się ani tu, ani tam.

Ciekawiej może być przy czerwonych karłach, takich jak TRAPPIST-1, gdzie planety leżą blisko siebie. Według pracy Anslowa z 2023 roku komety mogłyby tam odbijać się grawitacyjnie od planety do planety i tracić prędkość, więc końcowe uderzenie byłoby łagodniejsze. Badanie opublikowano 28 października w „Scientific Reports".