Nauka14 lis 2026, 06:15 UTC·2 min czytania

SS United States zatopiony u wybrzeży Florydy jako rafa

SS United States, transatlantyk dłuższy od Titanica, spoczywa na dnie koło Destin na Florydzie. To największa na świecie sztuczna rafa.

The huge ocean liner SS United States floating off the Florida coast before being sunk to become an artificial reef. — Zdjęcie: ギズモード・ジャパン

Transatlantyk dłuższy od Titanica leży teraz na dnie Zatoki Meksykańskiej, i to całkiem celowo. SS United States zatopiono 11 listopada u wybrzeży Florydy, żeby stał się największą na świecie sztuczną rafą.

Statek ma około 302 metrów długości, czyli mniej więcej 33 metry więcej niż Titanic. Zatonął wieczorem 11 listopada na głębokości około 55 metrów, niedaleko miasta Destin. Prace trwały dłużej, niż planowano. Nikt nie użył ładunków wybuchowych: do wnętrza wpuszczono po prostu wodę morską.

Czym był SS United States?

To amerykański luksusowy liniowiec, który wszedł do służby w 1952 roku. W pierwszym rejsie pobił rekord prędkości na Atlantyku i przez pewien czas uchodził za najszybszy statek pasażerski świata. Pływały nim gwiazdy Hollywood i kolejni prezydenci USA.

W 1969 roku statek wycofano ze służby, między innymi przez rozwój lotnictwa pasażerskiego. Pomysłów na jego wykorzystanie było sporo, ale żaden nie wypalił. Przez lata stał więc przy nabrzeżu.

Po co zatapiać statek?

Sztuczna rafa to konstrukcja umieszczona na dnie po to, by ryby i inne morskie stworzenia miały gdzie się osiedlić. Żeby ograniczyć wpływ na środowisko, przez ponad rok usuwano z kadłuba paliwo i substancje szkodliwe, a potem go czyszczono.

Zatopienie ma też wartość naukowa. Badacze zwykle trafiają na wraki, gdy żyje na nich już mnóstwo organizmów, więc trudno ustalić, kto przyszedł pierwszy i jak powstał ekosystem. Tutaj zespół z Woods Hole Oceanographic Institution (WHOI) będzie śledzić to od początku, przez kilka lat. Sprawdzi, jak kadłub zasiedlają drobnoustroje, koralowce i gąbki, i jak zmienia się woda wokół.

Stalowy kadłub będzie stopniowo korodował, a do wody trafią m.in. żelazo, mangan i nikiel. Naukowcy zbadają, jak wpływa to na życie w okolicy. Wodę pobiorą w 132 miejscach wokół wraku. Stan wyjściowy ocenią w pierwszym miesiącu po zatopieniu, a potem co roku wrócą na miejsce. Rozważają też, by zdjęcia od nurków amatorów trafiły do danych badawczych.