Robot ASTRA zbudował konstrukcję na orbicie bez udziału człowieka

Sprzęt najpierw testowano na Ziemi, potem trafił do firmy Momentus, która zintegrowała go z kosmicznym holownikiem Vigoride 7. Pojazd wystartował 30 marca w ramach misji Transporter-16 firmy SpaceX. Na pokładzie miał gotowe części konstrukcji, ramię robota i dodatkowe komponenty.

Dlaczego budować w kosmosie?

Rakieta ogranicza rozmiar ładunku, bo musi się on zmieścić pod owiewką, która chroni go w drodze na orbitę. Montaż na miejscu pozwala zbudować rzeczy znacznie większe, niż da się wynieść w jednym kawałku. Może się to przydać przy gigantycznych satelitach, sieciach łączności i projektach obliczeniowych związanych ze sztuczną inteligencją. Sergio Pellegrino, profesor Caltechu, wskazuje też astronomię, telekomunikację i wielkie baterie słoneczne dla kosmicznych elektrowni słonecznych.

Test był częścią programu DARPA o nazwie NOM4D, który ma rozwijać wytwarzanie materiałów i konstrukcji na orbicie i na Księżycu przy możliwie małej masie. Docelowo chodzi o struktury o rozmiarach setek metrów, a nawet kilometrów. Kierownik programu Andrew Detor mówi, że celem jest budowanie takich obiektów wydajnie i w sposób skalowalny.

Nie obyło się bez kłopotów. Zabrakło czasu i nie udało się zmontować wszystkich zaplanowanych części anteny. Badacze uznali jednak, że główny cel został osiągnięty, bo pokazali, że samodzielny montaż w kosmosie jest możliwy.

Co dalej?

Zespół chce użyć robotów do budowy większych luster teleskopów kosmicznych i bardziej złożonych konstrukcji dla radioteleskopów. NOM4D wspiera też projekt Uniwersytetu Illinois w Urbana-Champaign, w którym rurki z włókna węglowego będą wzmacniane na orbicie. Ten test ma się odbyć na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.