Meteor z Cape Cod miał orbitę sięgającą okolic Jowisza

Co wiemy o obiekcie

Szacunki wskazują, że ciało miało około metra średnicy. Energia wydzielona przy hamowaniu i rozpadzie w atmosferze odpowiadała 1,1 kilotony TNT, czyli około 1100 tonom trotylu. Pomiary sugerują, że obiekt był bardzo wytrzymały, być może bogaty w żelazo, dlatego część jego fragmentów przetrwała i wpadła do wód zatoki. Nie był powiązany z żadnym znanym rojem meteorów.

Zespół kierowany przez fizyka kosmicznego Johę Vierinena z Uniwersytetu Arktycznego Norwegii połączył dane z wielu źródeł: radarów do obserwacji meteorów, radarów pogodowych, stacji rejestrujących infradźwięki oraz nagrań z kamer samochodowych i monitoringu. Ważnym źródłem była sieć SIMONe z MIT, która zarejestrowała sygnały radarowe od zjonizowanej atmosfery wokół meteoru. Cztery radary pogodowe zauważyły rozproszone fragmenty po rozpadzie.

Obliczenia pokazały wydłużoną orbitę eliptyczną, podobną do orbit komet z rodziny Jowisza. Badacze podkreślają jednak, że to nie była kometa, lecz prawdopodobnie fragment małej planetoidy z głównego pasa między Marsem a Jowiszem. Grawitacja Jowisza mogła skierować go na orbitę przecinającą orbitę Ziemi. Marc Fries wskazał, że aphelium, czyli najdalszy punkt od Słońca, leży blisko orbity Jowisza.

Dlaczego to ważne

Obiekty o rozmiarach kilku metrów trudno wykryć przed wejściem w atmosferę i rzadko pozwalają się badać. Odtwarzanie ich orbit pomaga poznać źródła meteorytów i planetoid bliskich Ziemi oraz doprecyzować oceny potencjalnych zagrożeń. Badanie pokazuje też, że połączenie radarów, pomiarów akustycznych i danych optycznych pozwala określić tor lotu nawet w przypadku zdarzeń w ciągu dnia.