MIT, 13 yapay zekâ ajanını 30 saat adada yalnız bıraktı: Oyun kurdular

Başka bir Eko altın bir yüzüğü fırlatmaya çalıştı, yüzük denize düştü. „Off. Yüzüğü kaybettim” diye yazdı ve kaybın anısına taşlardan bir kalp yaptı. Oyun yeniden yüklenip yüzük geri gelince yüzüğü önce basketbol potası, sonra hedef tahtası, en sonunda da aksesuar olarak kullandı.

Yapay zekâ ajanları gerçekten oyun mu oynadı?

Araştırmacılar ajanlara oyun icat etmelerini söylemedi. Ancak ana komut Eko'yu „doğası gereği meraklı” biri olarak tarif ediyordu ve deney düzeni insana benzer davranışları teşvik ediyordu. Davranışı oyun olarak yorumlayan da araştırmacılar. 13 ajanın altısı, bir bloğu sıçrama sırasında bırakarak daha uzağa atmayı öğrendi. Araştırmacılar bunu beklemiyordu. Onlara göre deney, geliştiricilerin bile bilmediği şeyler ortaya çıkardı.

Oyun sonraki görevlerde işe yaradı mı?

Evet. Ardından ajanlara somut görevler verildi, örneğin mümkün olduğunca çok nesneyi adanın en yüksek zirvesine taşımak. 30 saati oyunla geçiren Eko'lar çoğunlukla adaya hiç gelmemiş aynı ajanları geride bıraktı.

Araştırmacılar, hedefsiz keşfi ajanların beceri öğrenmesinin başka bir yolu olarak görüyor. Özellikle robotlar için önemli olabileceğini düşünüyorlar. Normalde neyi çalışacaklarını, neyi iyileştireceklerini ve neyin ilerleme sayılacağını önceden belirlediklerini yazıyorlar. Oyun ise başka bir yaklaşım öneriyor: ajana yeterince çeşitli ve güvenli bir dünya vermek, neyin ilginç olduğuna kendisinin karar vermesine izin vermek. Vardıkları sonuç şu: Bazı beceriler görevlerle öğretilebilir, bazıları ise çocukluğa daha yakın bir şey gerektirebilir.