Los Angeles'ın 96 milyon siyah topu 11 yıl sonra: gizli su maliyeti

Asıl amaç ise kimyasaldı. Güneş ışığı, sudaki bromürlerin potansiyel kanserojen bir yan ürün olan bromata dönüşmesini hızlandırıyor ve içme suyunda bu maddenin derişimi düzenleniyor. Toplar güneş ışığının yaklaşık yüzde 95'ini engelliyor, alg büyümesini yavaşlatıyor ve klor ihtiyacını azaltıyordu. Şehir yöntemi 2008'de Ivanhoe rezervuarında denemişti.

Her top yaklaşık 10 santimetre çapında ve içme suyuyla temasa uygun yüksek yoğunluklu polietilenden üretildi. Siyah rengi karbon karası katkısından geliyor ve morötesi ışınlardan koruyor; içine kısmen doldurulan su ise rüzgârın topları sürüklemesini engelliyor. Rezervuarı bölüp yüzer örtülerle kapatmayı öngören alternatifin bedeli en az 300 milyon dolardı.

Kıyıdan görünmeyen fatura

Temmuz 2018'de Nature'da yayımlanan çalışmada MIT, Imperial College London ve Twente Üniversitesi'nden araştırmacılar polietilenin su ayak izini hesapladı. Tahminlere göre topların üretimi yaklaşık 250 milyon ile 2,9 milyar litre su tüketti. Referans senaryoda 96 milyon topun üretimi yaklaşık 2,9 milyon metreküp su gerektirirken, kuraklık döneminde tasarruf 1,7 milyon metreküp olarak hesaplandı. Benzer tasarruf hızı sürerse bu ayak izinin telafisi yaklaşık iki buçuk yıl alacaktı; kurak olmayan dönemlerde buharlaşma azaldığı için süre uzayabilirdi.

Sırada ne var

Los Angeles Su ve Enerji Dairesi (LADWP), topların zamanla yapısal bütünlüğünü yitirip dikişlerinden açılabileceğini veya kırılabileceğini belirtmiş; çıkarma, geri dönüştürme ve değiştirme seçeneğini gündeme almıştı. Kaç topun bozulduğu, kaçının değiştirildiği ve güncel bir yenileme takviminin bulunup bulunmadığı doğrulanmış değil. Şehrin topları yüzer güneş panelleri ya da başka bir sistemle değiştirip değiştirmeyeceğine dair resmi bilgi de yok.

Bu örnek, bir teknolojinin bir şehirde sorunu çözerken su, enerji ve hammadde tüketimi yoluyla maliyetin bir kısmını başka bölgelere taşıyabileceğini gösteriyor.