Ząb rekina z Covadonga: 331 mln lat i 5–6 metrów długości

Jak duży był rekin z Covadonga?

Ząb ma 43 milimetry wysokości, czyli tyle, ile najwyższy opisany w obrębie rodzaju Carcharopsis (gatunku jeszcze nie ustalono). Wierzchołek jest szeroki, zakrzywiony, z podwójnie ząbkowanymi krawędziami. Mikroząbki szkliwa mają taki sam układ jak u dzisiejszego rekina tygrysiego i służą do rozcinania mięsa, a nawet pancerzy. Autorzy mówią o diecie hiperdrapieżnej.

Na podstawie proporcji żarłacza białego i tygrysiego szacują długość na 5–6 metrów. Duży rekin tygrysi ma 3,8–4,5 metra, a prawie żaden nie przekracza 5.

Jest jednak zastrzeżenie: te liczby wynikają z analogii do żywych rekinów, nie ze szkieletu. Chrząstka rzadko ulega fosylizacji, dlatego większość skamielin rekinów to zęby.

Dlaczego to odkrycie jest ważne?

Dotąd skamieniałości Carcharopsis pochodziły głównie z południa Laurosji, czyli dzisiejszej Ameryki Północnej i części Europy. To pierwsza z północnej Gondwany. Według zespołu dowodzi, że rekin poruszał się między wodami przybrzeżnymi a otwartym morzem. Region był wtedy wybrzeżem ciepłego, tropikalnego morza z platformami węglanowymi o powierzchni ponad 3500 km² i grubości ponad 1000 metrów. Ząb tkwił w podstawie tej serii, w czerwonawym wapieniu griotte. Badanie z 2003 roku wskazuje, że z tego samego kamienia zbudowano bazylikę.

Znalezisko pochodzi z mississipianu, pierwszej części karbonu, około 28 milionów lat po wymieraniu Hangenberg, które zamknęło dewon. Według badania z 2010 roku kręgowce szczękowe straciły wtedy 32% rodzajów, a pancerne plakodermy, w tym Dunkleosteus, zniknęły. Zdaniem autorów drapieżnik tej wielkości oznacza, że łańcuch pokarmowy był już odbudowany. Carcharopsis panował miliony lat, a jego upadek zbiegł się z kryzysem środkowego karbonu i zlodowaceniem.