D-Vision SDR: kieszonkowy odbiornik pokazuje obraz z rosyjskich dronów

Jak to działa

D-Vision SDR to radio definiowane programowo, czyli większość zadań wykonuje oprogramowanie, a nie sztywny układ sprzętowy. Według doniesień skanuje częstotliwości od 500 MHz do 8,7 GHz i zamienia znalezione sygnały w obraz na ekranie. Twórcy deklarują, że pokrywa cały zakres bez martwych stref i jest czulszy od konkurencyjnych detektorów. Oprogramowanie można aktualizować, gdy Rosja zmienia parametry swoich dronów.

Zasięg dla wideo analogowego wynosi do 10 km w pasmie 540 MHz–6 GHz, a na wyższych częstotliwościach spada do 3,5–5 km. Urządzenie jest pasywne: tylko nasłuchuje i niczego nie emituje. Przy masie około 290 g jest lżejsze o ponad połowę od głównych ukraińskich rywali: Vydun 7.5 firmy Babai (ok. 900 g), SENSE-4 firmy Contra-drone (600 g) i Chuyka 3.0 firmy BlueBird Tech (do 650 g).

Zakres obejmuje pasmo 4,1–4,5 GHz, którego rosyjskie drony uderzeniowe Molniya zaczęły używać do transmisji wideo w czerwcu. Serhij „Flash” Beskrestnow, specjalista od łączności i doradca prezydenta Ukrainy, pisał wtedy na Facebooku, że większość detektorów „nie widzi tych częstotliwości lub widzi je słabo”. Dodał, że nadmierne zaufanie do detektora może kosztować operatorów życie.

Ograniczenia

Beskrestnow ostrzega, że wideo cyfrowe może wyprzeć analogowe, co uczyniłoby przenośne detektory i stacjonarne analogowe stacje odbiorcze nieskutecznymi. Transmisje cyfrowe są trudniejsze do zdekodowania, a drony światłowodowe sterowane kablem nie wysyłają w eter nic, co dałoby się przechwycić.

Rosja projektuje już warianty dronów z trudniejszym do przejęcia obrazem, a przykładem ma być Molniya. Według „New York Timesa” z sierpnia część Molniyi jest sterowana przez sztuczną inteligencję, korzysta z układów Nvidii i nie emituje żadnego sygnału. D-Vision SDR jest więc elementem rosnącego zestawu tanich, pasywnych sensorów, które działają obok radarów, czujników akustycznych i przechwytywaczy, a nie zamiast nich.