Asteroida 1998 KY26 przyspiesza, ale nie przez lód wodny
Mała asteroida wciąż zbacza z wyliczonej orbity. Nowe badanie Georgia Tech pokazuje, że winny nie jest ukryty lód wodny, bo skała jest na to za ciepła.

Asteroida 1998 KY26 od lat zbacza z wyliczonej trasy, a astronomowie próbowali to tłumaczyć lodem, który miałby parować w jej wnętrzu. Nowe badanie z Georgia Institute of Technology w Atlancie mówi: to się nie trzyma kupy. Skała jest po prostu za ciepła.
Obiekt porusza się nie tylko pod wpływem grawitacji. Prostopadle do swojej orbity wokół Słońca działa na niego dodatkowe przyspieszenie niegrawitacyjne. Część badaczy podejrzewała ulatniający się lód wodny, czyli tak zwaną „ciemną kometę”: ciało wyglądające jak zwykła skalista asteroida, ale odpychane przez uciekający gaz jak przez małe dysze. Korbin Hansen i Masatoshi Hirabayashi zbudowali trójwymiarowy model przewodzenia ciepła od powierzchni po jądro i opisali wyniki w czasopiśmie „Icarus”.
Dlaczego lód wodny nie wchodzi w grę
Według symulacji nawet w najzimniejszych miejscach średnia temperatura w ciągu jednego okrążenia Słońca wynosi co najmniej 212 kelwinów, czyli minus 61 stopni Celsjusza. Lód w próżni, nawet pod warstwą skały, utrzymuje się długo tylko poniżej 145 kelwinów (minus 128 stopni). Gdyby to parujący lód napędzał asteroidę, musiałaby tracić około 0,03 grama wody na sekundę i wyczerpałaby zapasy w 62 lata. Nawet jednoprocentowy udział wody zniknąłby w nieco ponad 2000 lat. Do tego szybko wirujący obiekt to prawdopodobnie jednolity blok skały, który przewodzi ciepło znacznie lepiej niż luźna kupa gruzu.
Co naprawdę ją popycha
Pomysł z lodem wziął się ze starych danych: od końca lat 90. uważano, że asteroida ma około 30 metrów. Obserwacje zespołu Toniego Santany-Rosa z Uniwersytetu w Alicante, wykonane teleskopami ESO i opisane w „Nature Communications” we wrześniu 2025 roku, pokazały, że ma tylko 11 metrów i obraca się raz na 5,35 minuty. Jest około dwadzieścia razy lżejsza, a jej jasna, uboga w żelazo powierzchnia odbija 55 procent światła. Zespół Davide’a Farnocchii z JPL NASA wyliczył w „The Astrophysical Journal Letters”, że wystarczą ciśnienie promieniowania słonecznego i efekt Jarkowskiego, czyli słaby odrzut od opóźnionego wypromieniowania ciepła.
Zastrzeżenie: także nowy model opiera się na założeniach i nie wiadomo, jak długo asteroida krąży po obecnej orbicie, która zbliża ją do Słońca na odległość nieco mniejszą niż dystans Ziemia-Słońce. Pewność da sonda Hayabusa 2 agencji JAXA, która jest już w drodze i dotrze tam w lipcu 2031 roku.
Dla inżynierów JAXA to kłopot, bo misję planowano dla celu około trzy razy większego i obracającego się o połowę wolniej. Na małym, suchym głazie poza biegunami siła odśrodkowa przewyższa przyciąganie własne, więc podejście, a zwłaszcza lądowanie, staje się ryzykowne. Wzbity materiał lub niekontrolowane odbicie mogą uszkodzić instrumenty.
Aplikacje warte uwagi
Wybierz właściwe pola, dodaj je i trafiaj w cel. Łatwa do nauczenia, trudna do opanowania. Za darmo, dla każdego wieku.
Rozmawiaj z partnerem AI; każde zdanie wraca poprawione i wyjaśnione w Twoim języku. 9 języków, od A1 do C2.
Otwieraj komunikaty EDIFACT i X12, każdy segment objaśniony, konwersja do JSON/XML, eksport PDF i Excel. Działa lokalnie, bez wysyłania.
Wybierz dla kogo, okazję i osobowość. Wyszukiwarka czyta opisy produktów lokalnych sklepów i układa to, co pasuje. Za darmo, bez rejestracji.
Więcej z tego dnia
Zobacz wszystkie →
Voyager 1 jest o dobę świetlną od Ziemi, Voyager 2 dotrze tam ok. 2035

San Diego rezygnuje z kamer Flock i inteligentnych latarni

Oregon pozywa OpenAI za bezpieczeństwo dzieci w ChatGPT: 2 mld dol.

Google Wallet otwiera drzwi: telefon zamiast klucza do domu
Więcej w kategorii: Nauka
Zobacz wszystkie →
Victor Glover z Artemis 2: najtrudniejsza była rozmowa z córkami

Ciężkie fermiony na krawędzi warstwy grubej na jeden atom

Witamina C po szynce i kiełbasie: co pokazał model z Waterloo
