Suwerenność cyfrowa: koszty uzależnienia nie trafiają do budżetu

Suwerenność cyfrowa jest hasłem popieranym niemal przez wszystkich, ale w praktyce wdraża się ją rzadko. Nowa analiza wskazuje na prosty powód: koszty uzależnienia od zewnętrznych dostawców nie pojawiają się w żadnej kalkulacji, choć da się je wyrazić w liczbach.

Pozycja, której brakuje w arkuszu

Przy wyborze oprogramowania czy usług chmurowych porównuje się zwykle ceny licencji, abonamentów i wdrożenia. Ryzyko zależności od jednego dostawcy, jego cennika czy jurysdykcji nie ma w takim zestawieniu własnej rubryki. W rezultacie rozwiązania, które uzależniają, wyglądają na tańsze, a alternatywy na droższe, bo tylko ich koszty są widoczne na papierze.

Autorzy analizy przekonują, że ten rachunek można jednak sporządzić. Zależność ma swoją cenę, nawet jeśli dziś nikt nie wpisuje jej do tabeli.

Co to oznacza dla firm i administracji

Dla organizacji z sektora publicznego i prywatnego wniosek jest niewygodny: deklaracje polityczne rozmijają się z decyzjami zakupowymi. Dopóki koszt uzależnienia pozostaje niewidoczny, wygrywa opcja, która w kalkulacji wypada najtaniej, niezależnie od haseł o niezależności.

Policzenie tych kosztów mogłoby zmienić punkt wyjścia takich decyzji. Dyskusja o suwerenności przestałaby być wyłącznie sporem o wartości, a stałaby się pytaniem o konkretne liczby, które można porównać z ceną alternatyw.

Teza analizy sprowadza się więc do tego, że problemem nie jest brak woli politycznej, lecz brak rachunku. Dopóki ukryty koszt nie trafi do budżetów, suwerenność cyfrowa pozostanie raczej deklaracją niż praktyką.