Robot ASTRA zbudował fragment anteny na orbicie bez astronautów
Robot wielkości pudła chwycił rurki i łączniki na orbicie i sam złożył nowy segment kratownicy. Anteny nie ukończył, ale takiej próby jeszcze nie było.

Robot ASTRA, urządzenie o objętości około 1 m³, sam złożył na orbicie fragment kratownicy przyszłej anteny. Nikt mu nie pomagał, bo w pobliżu nie było żadnego astronauty. Wyglądał przy tym raczej jak kawałek przemysłowej maszyny niż jak robot z filmów.
ASTRA, czyli Autonomous In-Space Tensioned Reflector Assembly, poleciała w kosmos 30 marca 2026 roku. Rakieta Falcon 9 wyniosła ją z bazy Vandenberg w Kalifornii w misji Transporter-16, na pokładzie pojazdu Vigoride-7 firmy Momentus. Urządzenie opracowali naukowcy z Caltechu wraz z agencją DARPA. Miało zbudować szkielet anteny reflektorowej o średnicy 1,4 m z kompozytowych rurek, aluminiowych łączników i cienkiego materiału odbijającego fale.
Caltech i DARPA ogłosiły wyniki 5 listopada. Robot zbudował trzeci segment kratownicy, który dołączył do dwóch przygotowanych wcześniej na Ziemi. Cała antena miała mieć 11 segmentów, ale problemy techniczne i brak czasu przekreśliły szanse na jej dokończenie. Misja ma się zakończyć w grudniu.
Jak działa robot montujący w kosmosie?
Manipulator porusza się wzdłuż trzech osi. Pobiera rurki i łączniki z podajników, układa je na płycie montażowej i spina w segment. Gotowy fragment jest wypychany na zewnątrz, robiąc miejsce na kolejny. Docelowo miał też dołączać cienką, perforowaną powierzchnię reflektora, opracowaną z Uniwersytetem Pensylwanii. Dzięki otworom wymaga mniejszego naprężenia niż metalowe siatki, więc konstrukcja nośna może być lżejsza.
Inżynierowie sterowali misją z Ziemi i oceniali postępy na zdjęciach z kamer. Mieli zwykle 7-8 okien łączności dziennie, po około 15 minut każde. Problemy odtwarzali na niemal identycznym robocie w laboratorium i dopiero potem wysyłali poprawione polecenia.
Po co budować w kosmosie?
Rakiety mają ograniczone rozmiary osłon ładunku. Teleskop Jamesa Webba musiał więc składać się do startu i rozkładać na orbicie. Kierujący projektem Sergio Pellegrino uważa, że automatyczny montaż mógłby dać konstrukcje większe, niż pozwalają dzisiejsze rakiety. DARPA mówi o strukturach liczących setki metrów, a nawet kilka kilometrów. Do tego potrzeba jednak prostszych mechanizmów i procedur, które ograniczą interwencje zespołu na Ziemi.
Aplikacje warte uwagi
Wybierz właściwe pola, dodaj je i trafiaj w cel. Łatwa do nauczenia, trudna do opanowania. Za darmo, dla każdego wieku.
Rozmawiaj z partnerem AI; każde zdanie wraca poprawione i wyjaśnione w Twoim języku. 9 języków, od A1 do C2.
Otwieraj komunikaty EDIFACT i X12, każdy segment objaśniony, konwersja do JSON/XML, eksport PDF i Excel. Działa lokalnie, bez wysyłania.
Wybierz dla kogo, okazję i osobowość. Wyszukiwarka czyta opisy produktów lokalnych sklepów i układa to, co pasuje. Za darmo, bez rejestracji.
Więcej z tego dnia
Zobacz wszystkie →
Atak na fotoradar w Sewilli: zakapturzony podpalił A-92

Awaria Microsoftu i basen w Niemczech: 15 osób z problemami po chlorze

Kometa 220P/McNaught pojaśniała tysiąckrotnie. Znamy powód

Coral Hart napisała 370 książek z AI w 20 miesięcy
Więcej w kategorii: Kosmos
Zobacz wszystkie →
Reflect Orbital: 50 tys. satelitów z lustrami i światło za 5 tys. dolarów

Dream Chaser z zgodą FAA na lądowanie przed debiutem w 2027

Robot ASTRA zbudował konstrukcję na orbicie bez udziału ludzi
