Mapa dochodów w Hiszpanii: atlas INE pokazuje różnice ulica po ulicy

Podział wygląda w każdym mieście inaczej. W Madrycie bogata jest północ, a biedne południe; w Sewilli podobnie dzieli się wschód i zachód; w Walencji i Saragossie centrum zarabia więcej niż peryferia. Według analizy El País 36% sekcji Madrytu należy do najzamożniejszego decyla kraju, a tylko 7% do najbiedniejszego. W Sewilli to odpowiednio 16% i 19%. W Ceucie 30,4% sekcji znajduje się w najniższym decylu.

Na górze zestawienia jest 702 dzielnic z medianą dochodu na jednostkę konsumpcyjną powyżej 37 500 euro; 409 z nich leży w Madrycie i Barcelonie. Według danych skarbowych po kodach pocztowych najbogatsza jest La Moraleja w Alcobendas: 235 556 euro brutto na podatnika. Na drugim biegunie jest Torreblanca w Sewilli z 11 560 euro, czyli około dwudziestokrotnie mniej.

Ograniczenia danych

Mapa uwzględnia wyłącznie dochody zadeklarowane w PIT (IRPF), więc pomija szarą strefę, niezadeklarowane dochody i środki przepływające przez spółki. INE ucina też skrajne wartości: nie pokazuje dochodów gospodarstw powyżej 167 076 euro ani poniżej 20 000 euro. Atlas mierzy dochody, nie majątek.

W latach 2019–2024 dochody wzrosły w niemal wszystkich sekcjach, ale w jednej na pięć nie nadążyły za skumulowaną inflacją 18,8%. Z danych skarbowych wynika też, że liczba podatników z majątkiem ponad 30 mln euro wzrosła w Hiszpanii z 471 w 2013 roku do 1023. Jednocześnie w Andaluzji 43% dzieci jest zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem, a wskaźnik dla całej ludności wynosi 34,7%, czyli około trzech milionów osób.