Google'ın Suncatcher uydusu yörüngeden yapay zekâ haikusu gönderdi

Güneş enerjisi var, soğutma zor

Suncatcher, yörüngede 7/24 bulunan bol güneş enerjisinden yararlanıyor. Her uyduda onlarca Trillium TPU yer alıyor. Google, çok sayıda uyduyu birbirine bağlayarak zamanla büyük ölçekli yapay zekâ veri merkezlerine dönüşecek hesaplama takımyıldızları kurmayı hedefliyor. Bu yapılandırma, ikinci uydunun fırlatılmasının ardından gelecek yıl test edilecek.

Uydu, güneş ışığını en üst düzeye çıkaran kutuptan kutba bir rotada 800 km irtifada dolaşıyor. Mühendisler donanımın radyasyona ve termal strese dayanıklılığını izliyor. Radyasyon bit hatalarına ve yapay zekâ iş yüklerini etkileyen “sessiz veri bozulmalarına” yol açabiliyor; Google ve Planet mühendisleri bu olguyu laboratuvar testlerinde yeniden üretti. Fırlatma sırasında TPU'lar yerçekiminin 100 katına varan kuvvete maruz kalıyor.

Soğutma özellikle zor, çünkü havasız ortamda ısı Dünya'daki gibi dağılmıyor. Suncatcher ısı boruları, kapalı pompalı sıvı devreleri ve düz panel radyatörlerle ısıyı TPU'lardan uzaklaştırıp kızılötesi radyasyon olarak uzaya veriyor. TPU'lar metrekare başına 100.000 watt üzerinde ısı üretebilirken radyatörler yaklaşık 300 W/m² atabildiği için uydu her 15 dakikada bir ara vermek zorunda.

Yörüngede veri merkezi yarışı

Geçen yıl Starcloud, Gemma çalıştırabilen geleneksel bir NVIDIA H100 GPU'sunu uzaya gönderen ilk şirket olmuştu. Google ise özel tasarımlı TPU'ların daha kolay ve verimli ölçekleneceğine inanıyor. Yörüngedeki güneş panelleri, atmosfer kaybı olmadığı için yer panellerinin beş ila sekiz katı enerji üretebiliyor.

Blue Origin'in Project Sunrise'ı, SpaceX'in Starmind'ı ile Orbital, Lonestar, Axiom Space, Satlyt ve Avrupa Uzay Ajansı'nın ASCEND'i gibi girişimler önümüzdeki yıllarda hız kazanacak. Fikir bazıları için çevresel kaygılar da doğuruyor.