Oficer HMAS Sydney na fregacie Álvaro de Bazán: bliźniaczy kadłub

Wspólne korzenie w Ferrol

Wyjaśnienie leży w hiszpańskich fregatach typu F-100, zaprojektowanych i zbudowanych przez stocznię Navantia w Ferrol. Pierwszą jednostką serii był właśnie Álvaro de Bazán. Australia wybrała tę architekturę jako podstawę dla trzech niszczycieli typu Hobart: HMAS Hobart, HMAS Brisbane i HMAS Sydney.

Navantia uczestniczyła w projekcie i zapewniała wsparcie techniczne, ale budowa odbywała się w Australii w ramach programu przemysłowego z udziałem ASC, Raytheon i rządu australijskiego. Sydney, trzecia i ostatnia jednostka serii, wszedł do służby 18 maja 2020 roku.

Pokrewieństwo konstrukcji nie oznacza identycznego wyposażenia. Australia dostosowała projekt do własnych wymagań operacyjnych. Niszczyciele Hobart mają system walki Aegis, który łączy dane z radarów z uzbrojeniem, by wykrywać i zwalczać zagrożenia powietrzne. Używają go również hiszpańskie F-100. Sydney ma ponadto pociski przeciwokrętowe, torpedy, sonary, artylerię okrętową i możliwość operowania ze śmigłowcami.

Newton zauważył wyraźne różnice w codziennej organizacji załogi hiszpańskiej, której grafiki i procedury odbiegały od australijskich. Docenił też atmosferę na pokładzie: grille na pokładzie lotniczym, muzykę i gościnność hiszpańskich marynarzy.

Ucieczka przed huraganem

Po zakończeniu głównych ćwiczeń przeciwrakietowych okręty musiały opuścić rejon z powodu huraganu z wiatrem do 121 km/h. Siedem jednostek potrzebowało jednak wcześniej uzupełnić paliwo. Newton z pokładu Álvaro de Bazán koordynował ruchy okrętów i zaopatrzenie, a amerykański okręt logistyczny USNS Washington Chambers dostarczał paliwo. Dzięki temu wszystkie siedem jednostek zdążyło dotrzeć w bezpieczne rejony przed nadejściem sztormu.

Historia pokazuje zasięg programu, który powstał dla hiszpańskiej marynarki, a stał się podstawą australijskiej obrony powietrznej na morzu.