Gramiyaa: quick commerce to już 35% przychodów marki olejów

Quick commerce wydawał się naturalnym krokiem, ale przez około rok założyciele się wahali. Przy marży rzędu 2–3% prowizje Blinkit i Instamart były zbyt wysokie. Według Yaseena mała, nieznana marka płaciła nawet dwukrotnie więcej niż krajowi giganci. Do tego dochodził budżet reklamowy: przy trzech–czterech SKU platformy mogą oczekiwać 5–10 lakh rupii miesięcznie, zanim pojawi się stabilny popyt.

Gramiyaa weszła na Blinkit w 2024 roku. Przez prawie pół roku kanał przynosił straty, co według Yaseena jest typowe – większość marek wychodzi na zero lub traci przez 6–12 miesięcy. Firma przetrwała ten okres dzięki pozyskanemu wcześniej finansowaniu.

Prowizje spadły wraz ze sprzedażą

Gdy sprzedaż wzrosła z 5 lakh do 10–15 lakh rupii miesięcznie, a powtarzalne zakupy pokazały, że klienci przechodzą między aplikacjami, platformy zaczęły traktować Gramiyaa jak dużą markę. Marże stopniowo zbliżyły się do tych, które płacą ogólnokrajowi producenci.

Yaseen przekonuje, że quick commerce nie jest z natury droższy od tradycyjnej dystrybucji. Przy produkcie za 400 rupii, z którego marka musi zachować 300, pozostałe 100 trafia do platformy i na reklamę. W klasycznym handlu podobną kwotę pochłaniają marże dystrybutorów, prowizje sklepów i zespół sprzedaży. Prawdziwym problemem małych marek jest kapitał, który pozwala przetrwać okres przed pojawieniem się sprzedaży.

Gramiyaa postawiła na podejście przypominające supermarket: mniej SKU, uwaga na popyt w poszczególnych miastach i dyscyplina cenowa. To pokazuje, że mniejsze marki D2C mogą konkurować z gigantami FMCG, stawiając na tempo sprzedaży, dostępność produktów i mądrzejsze rozdzielanie zapasów.